Waarom expliciet niet vulgair hoeft te zijn.
Waarom wordt de ene expliciete foto als kunst gezien en de andere als ordinair? Dat is een vraag die me regelmatig bezighoudt. Veel mensen denken dat het antwoord ligt in hoeveel bloot er zichtbaar is. Ik denk dat het precies andersom is. Een foto wordt niet plat omdat er veel bloot op staat. Een foto wordt plat wanneer het bloot het enige onderwerp is.
Wanneer je naar mijn foto's kijkt, zie je misschien als eerste een bloot lijf. Dat is logisch. Dat is het onderwerp dat ik heb gekozen. Maar ik hoop dat je daarna iets anders gaat zien. Een lijnenspel dat zorgvuldig is opgebouwd. Warm licht dat een lichaam niet blootlegt, maar vorm geeft. Een blik die contact maakt met de kijker of juist helemaal niet. Een hand die precies op de juiste plaats rust. Een schaduw die net zoveel vertelt als het licht. Al die elementen zorgen ervoor dat je niet alleen naar een naakt lichaam kijkt, maar naar een zorgvuldig gecomponeerde foto. Dat is mijn stijl. Expliciet maar wel met veel aandacht voor fotografie. Dat is soms ronduit pornografisch, maar ik wil eigenlijk niet dat dat zo voelt. Ik begrijp heel goed dat die grens voor iedereen anders ligt trouwens.
Ik vergelijk het weleens met koken. De ingrediënten kunnen hetzelfde zijn, maar een chef maakt er iets heel anders van dan iemand die alles gedachteloos in een pan gooit. Met fotografie is dat niet anders. Natuurlijk kan ik een close-up maken van de meest intieme delen van een lichaam. Maar dan stel ik mezelf altijd dezelfde vraag: voegt dit iets toe aan het beeld, of is het alleen bedoeld om aandacht te trekken? Als het laatste het antwoord is, druk ik meestal niet eens af. Als ik denk dat ik als fotograaf iets moois kan toevoegen, dan maak ik de foto. Ik wil niet het gevoel hebben dat als ik mijn camera aan de buurman had gegeven, die dezelfde foto gemaakt zou kunnen hebben.
Veel van mijn werk kun je terugvinden in The Vault
Ik denk dat passie zichtbaar is. Je ziet wanneer een fotograaf gefascineerd is door het menselijk lichaam, maar minstens zoveel door licht, compositie en emotie. Je ziet wanneer iedere lijn in het beeld klopt, wanneer de kleuren warmte uitstralen en wanneer een foto niet is gemaakt om te shockeren, maar omdat de fotograaf simpelweg iets moois wilde creëren. Dat betekent niet dat een foto braaf wordt. Integendeel. Juist doordat er zoveel aandacht aan is besteed, kan een expliciet beeld krachtig, sensueel en uitdagend zijn zonder zijn waardigheid te verliezen. Een speeltje tussen de benen van een model kan iedereen fotograferen. Maar zoals ik dat hieronder heb gedaan, zou iedereen dat voor elkaar krijgen?
Een ander verschil zit in de manier waarop ik naar het model kijk. Ik zie geen lichaam dat zo expliciet mogelijk in beeld moet worden gebracht. Ik zie iemand die mij het vertrouwen geeft om haar meest kwetsbare kant vast te leggen. Dat vertrouwen voel ik als een verantwoordelijkheid. Ik wil dat iemand zichzelf terugziet zoals zij zich tijdens de shoot voelde: mooi, krachtig, sensueel of juist kwetsbaar. Daardoor blijft ook een expliciete foto een portret. Je kijkt niet alleen naar een lichaam, maar naar een mens met een eigen karakter, een eigen verhaal en een eigen uitstraling. Dat maakt een wereld van verschil.
Supporters krijgen toegang tot alle fotoboxen in The Vault
Ik denk ook dat een kijker feilloos aanvoelt met welke intentie een foto is gemaakt. Een beeld dat uitsluitend bedoeld is om seksuele opwinding op te wekken, voelt anders dan een beeld waarin een fotograaf zichtbaar heeft gezocht naar schoonheid, balans en emotie. Dat betekent niet dat mijn foto's niet opwindend mogen zijn. Integendeel. Sensualiteit mag er zijn en erotiek mag gevoeld worden. Maar het zijn nooit de enige ingrediënten. Ik wil dat iemand eerst wordt geraakt door de fotografie en pas daarna ziet hoe expliciet het beeld eigenlijk is. Als de techniek, de compositie en de sfeer de aandacht blijven vasthouden, krijgt het naakte lichaam vanzelf een andere betekenis.
Wil je een shoot voor jezelf? In deze stijl?
Misschien is dat wel de rode draad door mijn werk. Ik fotografeer geen lichamen om bloot te laten zien. Ik gebruik het naakte lichaam als onderdeel van een beeld waarin alles belangrijk is: het licht, de compositie, de sfeer, de emotie en de persoon voor mijn camera. Wanneer al die elementen samenkomen, verdwijnt het bloot bijna naar de achtergrond. Dan blijft er iets over wat veel interessanter is: een foto die gemaakt is met liefde voor het vak. En ik denk dat mensen dat, bewust of onbewust, herkennen.