Laatst vroeg een klant mij of ik mij dominant kon opstellen tijdens de (erotische) fotoshoot die ze bij mij geboekt had. Iedereen die mij kent weet het: Ik ben verre van dominant. Eigenlijk ben ik gewoon een zacht ei. Niet dat ik me de kaas van het brood laat eten, maar dat is iets dat ik heb moeten leren. Het zit niet in me, het komt niet van nature en ik heb er niets mee.
Op mijn vraag waarom vertelde ze me dat ze dacht dat het makkelijker zou zijn om uit de kleren te gaan als iemand haar dat opdroeg. Dan hoefde ze daar zelf geen besluit meer over te nemen. Bovendien had ze op haar werk de hele dag al de touwtjes in handen. Ze wilde ervaren hoe het zou zijn als ze de die touwtjes op een voor haar kwetsbaar moment uit handen moest geven.
Om met dat laatste te beginnen. Een fotoshoot bij mij is bedoeld om je de foto’s te kunnen geven zoals je die van mij mag verwachten. Als dat voor jou een psychologisch experiment of zelfs seksuele spanning oplevert dan is dat hooguit bijvangst. Niet verboden, helemaal prima zelfs, maar geen doel. In elk geval niet mijn doel.
Natuurlijk begrijp ik dat je niet dagelijks in je blote kont tegenover een wildvreemde vent staat. Die ervaring probeer ik ook zo makkelijk mogelijk voor je te maken. En dat lukt me altijd. Maar niet door het van je te eisen. Klanten trekken het laatste stukje textiel uit omdat ze dat zelf willen en omdat ze hebben besloten dat ze me vertrouwen. Dát is mijn basis. Geen gespeelde dominantie. Geen geveinsde machtsverhoudingen. Want wie mij kent, die weet het: ik ben een zacht ei. Daar schaam ik me niet eens voor.
De dame in kwestie had al snel door dat ze iets onmogelijks van me had gevraagd. Iets bovennatuurlijks. Dus liet ze het erbij. En dat was maar goed ook, want als ik naast het fotograferen ook een acteerprestatie had moeten leveren dan waren de foto’s na afloop waarschijnlijk maar half zo goed geweest.
Na afloop bij de koffie sprak ze haar verbazing uit. Ze was verbaasd over hoe zenuwachtig ze vooraf was geweest (niks van gemerkt) en hoe snel ze desondanks toch helemaal bloot was. In no-time had ze poedelnaakt op een stoel gezeten, benen wijd en brutaal in de lens kijkend. Ze had zich zelfs met toys laten fotograferen. En hoe...
“Jij hebt me zover gekregen. Je bent toch dominanter dan je misschien denkt.” Dat vond ik een teleurstellende conclusie. Onjuist ook, want iedereen die mij ook maar een klein beetje kent, die weet het: Ik ben een zacht ei. Het feit dat ik de leiding neem tijdens een fotoshoot komt niet voort uit een dominante persoonlijkheid, maar uit een inmiddels toch wel erg rijke ervaring. Ik heb heel veel ervaring op een terrein waar jij die (meestal) ontbeert. Ik ben heel zeker waar jij je (meestal) juist onzeker en kwetsbaar voelt. Daarom wordt mijn leiding geaccepteerd. Ook door mensen die zich zelf als dominant identificeren (vaak identificeren ze zich vooral zelf zo heb ik trouwens gemerkt). Omdat het de enige houvast is die je op dat moment hebt. Omdat er op dat moment geen zinnig alternatief meer is, anders dan ermee ophouden. Leiding accepteren op grond van ervaring lijkt mij ook een geruststellender gedachte dan leiding accepteren van iemand wiens persoonlijkheid vindt dat hij of zij die altijd moet nemen. Gebaseerd op niks...Dat erkende ze.
Achteraf bedankte ze me nog eens voor de mooie ervaring. Bijvangst voor mij, belangrijk voor haar. Mij gaat het vooral om de fotografie. Maar ik ben wel altijd blij als ik beide heb kunnen geven. Want iedereen die mij ook maar een beetje kent, die weet het…